تیرماه سال ۱۳۴۶ در سالروز شهادت امام رئوف علی بن موسی الرضا(علیه السلام) دیده به جهان گشود. در خانواده ای پرورش یافت که از همان کودکی چراغ وجودش را با نور ایمان فروزان ساختند تا جایی که از سال ها قبل از تکلیف مقیّد به انجام واجبات و ترک محرمات شده بود.
دوران کودکی و نوجوانی وی مصادف بود با سیل مخالفت مؤمنان با بنیاد ظلم، و او نظاره گر صحنه های خشم و درگیری بود و ظلم ستیزی و عدالت پیشگی در درونش نهادینه می شد. چندی بعد از مرگ طاغوت و آمدن خمینی کبیر۱ و شروع جنگ قصد میدان نبرد کرد و با آن که سن کمی داشت اما از طریق تیپ ۴۴ قمر بنی هاشم به جبهه اعزام گشت و به عنوان رزمنده ای جان بر کف در گردان امام حسن مجتبی۷ به ایفای نقش پرداخت.
او که به دلیل بیماری و مشکلات کودکی اش چندان رخصت درس خواندن نیافته بود اوقات خالی از کارش را به مطالعه ی کتاب های مذهبی و بالا بردن بینش و معرفت خود می پرداخت و در کنار کشاورزی در بسیج روستا فعالیت های زیادی می کرد.
آخرین روزهای سال ۱۳۶۵ سپری می شد. عملیات کربلای ۵ در حال شکل گیری بود و احمد یکی از جان برکفان سپاه ایمان در مصاف با دشمن با اصابت تیری بر سجده گاهش بر زمین افتاد و در سجده ای خونین روحش به معراج پرگشود.
بسم الله الرحمن الرحیم
وقاتلوا هم حتی لاتکون فتنه
با نام خدا و برای رضای خدا و با استعانت از درگاه خداوند متعال. با درود و سلام بر آقا امام زمان (عج) و نایب برحقش امام خمینی نجات دهنده ملت ایران از زیر ستم رژیم کثیف ستم شاهی نجات دهنده از تاریکی ها به روشنایی، از کفر به اسلام و با درود بر شهدای راه حق و خانواده شهدا، اسرا و مفقودین و ملت مسلمان ایران .
خدایا شکر که راه حق را به ما نشان دادی و رهبری فرستادی که ما را از منجلاب گناه و بدبختی به مقام آدمیت و نور هدایت کند.
خدایا از تو می‌خواهم مرا ببخشی و عاقبت مرا ختم بخیر گردانی. خدایا می‌دانم که بنده خوبی برایت نبودم ولی تو بزرگوار و بخشنده‌ای. از تو می‌خواهم که شهادت مرا در راهت قرار دهی.
برادران و خواهران، همیشه و در همه حال پیرو خط ولایت فقیه باشید و این امام بحق را یاری کنید که در صورت نافرمانی گمراه می‌شوید هرچه در توان دارید در راه حق بدهید .
پدر و مادرم مرا ببخشید که نتوانستم زحمات شما را جبران کنم. اگر خداوند لیاقت شهید شدن را به من داد خوشحال باشید و از برادرانم می‌خواهم که راه مرا ادامه دهند و اسلحه گرم مرا نگذارند بر روی زمین بماند.
احمد مکارم
