هفده سالش بود که مسیرش به مدرسه ذوالفقار خورد، مدرسه عالمان و شهیدان. مقدمات علوم حوزه را شروع کرد و سپس براى تکمیل تحصیلات وارد حوزه علمیه قم، شهر قیام و جهاد و اجتهاد گردید. این در شرایطى بود که شعله هاى انقلابى مردم قم ابعاد تازه اى یافته بود و سیّداکبر با شرکت در تظاهرات و فعالیّت هاى سیاسى براى براندازى حاکمیت منحوس پهلوى به خیل مبارزان پیوست.
با پیروزى انقلاب اسلامى، از اولین افرادى بود که وارد سپاه پاسداران شد و با فعالیّت هاى فرهنگى و تبلیغى، تأسیس بسیج در محل خود و شرکت در جهاد مقدس نقش معنوى و رزمى خود را اثبات کرد. شهید ایوبى در عملیات هاى فتح المبین، رمضان، بیت المقدس، فرماندهى کل قوا و محرم شرکت کرد و مجاهدت هاى بسیارى از خود بروز داد؛ اما سر انجام در راه انجام وظیفه در راه اصفهان– تهران بر اثر تصادف به لقاى پروردگارش رسید و بر سرخوان کریمانه الهى نشست. »وَمَن یَخْرُجْ مِن بَیْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللهِّ وَرَسُولِهِ ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلى اللهِّ و...

فرازی از وصیت نامه:
با هوشیارى کامل در مقابل دشمنان همان سخنى را بر زبان می آوریم که حسین زهرا(ع) در روز عاشورا فرمودند که اگر دین جدم پیامبر(ص) با کشته شدن من باقى می ماند، پس اى شمشیرها و اى نیز ه ها بر بدنم فرود آیید.