بسم الله الرحمن الرحیم یا ایتها النفس المطمئنه* ارجعی الی ربک راضیه *مرضیه فادخلی فی عبادی *وادخلی جنتی.«فجر/27-30»
درود و سلام ، خدمت منجی عالم بشریت حضرت مهدی -عج الله تعالی فرجه- و نائب بر حقش امام‌خمینی و امت شهید پرور ایران. این حقیر چند کلمه‌ای به عنوان وصیت می‌نویسم و امیدوارم که مورد قبول خداوند متعال قرار بگیرد و امّا اوّلین وصیت و یا تذکر من به امّت اسلامی: که ای ملت ایران! وحدت و یکپارچگی خود را حفظ کنید که این پیروزی‌ها در گرو همین وحدت شماست و همان‌طور که در قرآن مجید آمده که «واعتصموا بحبل الله جمیعاً ولا تفرقوا» (آل عمران/103) به ریسمان خدا چنگ بزنید و متفرق نشوید. دیگر اینکه در هر زمان و در هر کجا گوش به فرمان امام باشید که «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم»(نساء-59) در همه جا و در همه زمان‌ها بر هر فردی واجب است و دیگر اینکه همیشه دعا گوی امام باشید که خداوند تعالی او را تا انقلاب مهدی -عج الله تعالی فرجه- و حتّی در کنار ایشان آن را حفظ کند و پیام و وصیت من به امام، اینکه: ای امام عزیز! تا آخرین قطره‌قطره خونمان خواهیم ایستاد و نخواهیم گذاشت که این انقلاب -که با خون‌های جوانان زیادی به اینجا رسیده- از بین برود. وصیّت من به طلاب، که ای دوستان و ای سربازان امام زمان شما همیشه در پی کسب علم باشید و اگر من حقیر لیاقت آن را نداشتم که به این درس ادامه بدهم، شما عزیزان ادامه‌دهندگان این راه باشید. ای طلاب عزیز و ای برادران از برادر بهتر! درس‌هایی را که من حقیر موفّق به ادامة آن نشدم بخوانید، زیرا جامعة ما امروز احتیاج به مبلّغ دارد و فردا هم که عراق و فرداها که کشورهای استعماری آزاد می‌شوند، احتیاج به شماهاست و شمایی که می‌توانید اسلام را در آن کشورها زنده کنید. اگر در این چند سال اذیت و آزاری از من دیدید مرا ببخشید. و اما وصیت من به پدر و مادر و دیگر بستگانم : «ما اصاب من مصیبه الا باذن الله»(تغابن/11) درود بر تو ای پدر قهرمان که تاکنون دو فرزندت محمدرضا و عبدالحسین را هدیه راه خدا کرده‌ای و از اینکه فرزند سوّمت نیز در این راه کشته شود باکی نداری، ای پدر عزیز! من خواسته‌ام تا خدا مرا نیامرزیده از این دنیا نبرد و از تو هم می خواهم که اگر در دوران زندگی‌ام اذیت و آزاری به تو کرده‌ام مرا ببخشی که من در آن دنیا طاقت تحمل ]مجازات الهی را ندارم، به مدد الهی به این نتیجه رسیدم آنهایی به سعادت نایل می شوند که[ بی‌پروا در راه خدا جهاد کنند و از کشته شدن در این راه ابایی نداشته باشند و مرگ در راه خدا را فوزی عظیم دانسته و شهادت را وسیله‌ای برای رسیدن به معشوق خود، مادر عزیز! اگر در دوران زندگی‌ام به تو اذیتی کرده‌ام مرا ببخش. ]شما[ مادر عزیز و دیگر بستگانم! همانطور که برادر شهیدم عبدالحسین گفت اگر من لیاقت شهادت در راه خدا را داشتم و کشته شدم در مرگ من گریه و زاری نکنید که شهید عزادار نمی‌خواهد پیرو می‌خواهد، زیرا خود این راه را انتخاب کرده و خوب راهی است. از تمام بستگانم،‌از خواهر و برادر گرفته تا تمام خویشان و دوستان، که این حقیر را ببخشند. خدایا، خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار