بارگاه ملکوتى کریمه اهل بیت(س)، هنوز چهره ملکوتى او را که هر روز صبح، رو به سویش مى نمود و عاشقانه تعجیل در فرج حضرت مهدى(عج) را از خدایش طلب مى کرد، از خاطر نبرده است. او که از اوان کودکى، نماز را از پدر آموخته بود و آن را در کنار والدین اقامه مى نمود، در سال دوم راهنمایى به شوق فراگیرى معارف اسلامى، به حوزه علمیه گلپایگان شتافت. پس از یک سال به قم هجرت کرد و حجره نشین جوار ریحانه کویر، حضرت معصومه(س) گردید. آن روزها شور دفاع از انقلاب اسلامى و لبیک به نداى امام(ره)، جان مجاهدان جبهه و ایثار وشهادت را لبریز مى کرد و او نیز از این مقوله مستثنى نبود.
در لشکر 17 على بن ابى طالب(ع)، میعادگاه طلاب رزمنده، ثبت نام کرد و براى عملیات کربلاى 5 به نینواى شلمچه اعزام شد. خاک شلمچه از دلاورى هاى این شاگرد مکتب امام صادق(ع) داستان ها داشت و عاقبت او که سوخته وصال محبوب بود در این راه به معبود پیوست.

فرازی از وصیت نامه:
بعد از گذشت یک هزار و چهارصد سال از کربلاى خونین سرور شهیدان، امام حسین(ع)، اسلام همچنان مورد تجاوز دنیا طلبان و استعمارگران روزگار بوده و مسلمین بالاخص شیعیان، ستم کش و مظلوم واقع شده بودند که ناگهان جرق هاى از اعماق جان ملت شریف ایران زده شده و منطقه را براى جنایتکاران دنیا ن اامن کرد.