محمدمهدی طهرانچی در ۱۴ تیرماه ۱۳۴۴، در قلب تهران و در میان خانوادهای مذهبی و متعهد چشم به جهان گشود. تربیت خانوادگیِ وی در فضایی آکنده از ایمان، اخلاق و علاقۀ به علم شکل گرفت. والدین او به اصول اعتقادی و ارزشهای دینی پایبند بودند و همین پایبندی در سراسر شخصیت و نگرش دکتر طهرانچی قابل ردگیری است؛ بهگونهای که از همان سالهای نخست کودکی، روحیۀ مسئولیتپذیری، نظم فردی و احترام به ارزشهای انسانی و اسلامی در وجودش نهادینه شد.
او دوران کودکی و نوجوانی را در تهران سپری کرد؛ تحصیلات ابتدایی و متوسطۀ طهرانچی در مدارس تهران، همراه با روحیۀ تلاشگرانه، پشتکار تحسینبرانگیز و کنجکاوی بیوقفۀ علمی او بود؛ خصایصی که بعدها در تمام سطوح زندگی علمی و اجرایی بارها مورد تأکید دانشگاهیان و همکارانش قرار گرفت.
او علاوهبر تلاش مستمر در رشد علمی، اهتمام ویژهای به حفظ آرامش خانوادگی و ایفای نقش فعال در حوزۀ خانواده داشت. با ازدواج در سالهای جوانی، مسیر پویایی زندگیاش را با مسئولیتپذیری در قبال همسر و فرزندان -که چهار نفر بودند- همراه ساخت. روایتهای نزدیکان و همکاران از زندگی او، مؤید این نکته است که روابط گرم، صمیمی و آموزنده با همسر و فرزندانش بخش جداییناپذیر زیست روزمرۀ او بود و موفقیتهای حرفهای خود را نیز بیواسطه مدیون حمایت عاطفی همین محیط خانوادگی میدانست.
طهرانچی در برخوردهای بینفردی، همواره با سعۀصدر، اخلاق نیکو و احترام متقابل به دیگران شناخته میشد. وی با وجود مسئولیتهای گسترده اجرایی و علمی، نقش پدری خود را در تربیت فرزندان و ایجاد محیطی انگیزشی و متعادل برای رشد آنها جدی میگرفت. برخورداری از خانوادهای همراه و پشتیبان، سرمایهای ارزشمند برای او محسوب میشد که پیوند میان تعهد حرفهای و آرامش ذهنی او را تضمین میکرد. چندین نفر را پیدا میکنید که با بار سنگین مسئولیتهای اجرایی و علمیای که بر دوش دارد چنان مناعت طبعی در تعاملاتش داشته باشد؟
از منظر معنوی، توجه ویژهای به آموزههای اسلامی، دعا و توسل به اهلبیت داشت؛ چنانکه در پیامها و بیانیههای او بارها مضامین دعا، توکل و تلقّی مسئولیت بهعنوان «وظیفهای الهی» تکرار شده است. در بیان خودش، هر موفقیت و گشایشی را موهبت الهی و نتیجه لطف و عنایت الهی قلمداد میکرد. حضور در مراسم عبادی و تلاش در جهت تلفیق ارزشهای بومی و اعتقادی با توسعۀ دانشگاهی و نوآوری علمی از شاخصههای پایدار شخصیت او بود.
