شهید شجاع الدین، مرد اهل یقین و جوان شجاع حوزة دین بود. او از کودکى با مکتب اهل بیت (ع) و قرآن کریم انس داشت و به جلسات قرآنى علاقه مند بود. انس او به قرآن چنان بود که در ماه رمضان چند مرتبه قرآن را ختم مى کرد. در حوزه علمیه آیت الله یثربى تا پایان معالم و مختصر المعانى را خوانده بود.
در کنار پدر به کشاورزى مى پرداخت و با رزق حلال خدا امرار معاش مى نمود. حسن برخورد، تواضع، احترام به دیگران، تعاون در امور اجتماعى و ساده زیستى، او را زبانزد کرده بود. شانزده سال بیشتر نداشت اما دنیایى از بصیرت بود. او راه هدایت را شناخت و در عملیات کربلاى 4 و در مسیر شهادت طى طریق کرد.

الهى! اگر بدانم تو با دیدن بدن سوخته ام شادان می شوى، بسم الله. اگر بدانم با بدن بی سرم خرسند می شوى، بسم الله . کور باد آن چشمها که غیر تو را ببیند و غیر کلام ترا بشنود.