حاج بخشی و عمو حسن

مشرق: در واحد تبلیغات لشکر ۲۷ محمد رسول الله (صلوات الله علیه) در سال‌های دفاع مقدس، دو پیرمرد عضو فعال بودند. اول حاج حسن امیری، پیرمرد کوتاه قد و بذله گویی که دربین بچه‌ها به عمو حسن شهرت داشت و دوم حاج ذبیح الله بخشی.

حاج بخشی را به علم سبز بزرگ و سیمینوفش، لندکروز بلندگودارش و «یام یام»‌های طلایی می‌شناختند و عمو حسن را به دویدن‌های میدان صبحگاه دوکوهه و شعر‌های حماسی که می‌خواند.
هر روز صبح گردان‌های لشکر باید به نوبت یک بار دور میدان صبحگاه می‌دویدند و عمو حسن با آن سن و سال، با همراه با هر گردان، یک بار دور میدان را می‌دوید و برای بچه‌ها شعر‌های حماسی می‌خواند. البته از وزن و قافیه‌های عجیب و غریب شعر‌ها معلوم بود که همه را‌‌ همان جا از خودش می‌سازد. رزمندگان جوان همه بعد از دویدن دور میدان صبحگاه از نفس می‌افتادند اما انگشت به دهان می‌ماندند که عمو حسن چطور با گردان بعدی می‌دود و می‌خواند.

عمو حسن سرانجام در عملیات کربلای ۵، به آن متاعی که دنبالش می‌دوید رسید و محاسن سفیدش به خون سرش خضاب شد.