چراغ شهادت

آنکه گلبوته‌هاي اشکها را
روي انبوه آيينه‌ها کاشت
در ميان علفهاي هرزه
حالت جنگلي سبز را داشت
گاه با هر نسيم بهاري
از گل خنده آکنده مي‌شد
باد در شاخه‌هايش مي‌آويخت
سايه‌هايش پراکنده مي‌شد
با نگاه درونسوز هر درد
مثل آيينه‌ها دم نمي‌زد
چهره‌ي خستگي را نمي‌ديد
پلک اندوه بر هم نمي‌زد
با تب گريه‌هاي نجابت
بغض را در گلو سد نمي‌کرد
لحظه‌هاي دعا بي‌تعارف
دست احساس را رد نمي‌کرد
پشت آيينه‌هاي تبسم
در شب شرم و تشويش گم شد
زير نور چراغ شهادت
سايه‌اي بود و در خويش گم شد

تقدیم به علی بسطامی سردارلشگر11 امیر المومنین (ع)

منبع: كتاب گزيده ابيات معاصر ص81