که گفته خاک ، کم از آسمان بها دارد ؟

كه دیده زیر زمین باغ خزانی را
نهان تر از سفر ریشه ها جهانی را ؟
و باد ، گرد همین خاكریز می پیچد
مگر كه فاش كند قصّه نهانی را
كه گفته خاك ، كم از آسمان بها دارد ؟
ببین در آینه خاك آسمانی را !



و دشت ، ساكت و ژرف است ، مثل اقیانوس
كه شب به سینه فرو خورده كهكشانی را
چه قدر مادرِ او چنگ زند به سینه خاك
ولی نیافت از آن سوخته ، نشانی را
ولی نیافت مگر چند تا گلوله سرد
ولی نیافت مگر مشت استخوانی را

سپس در آن طرف دشت ، لاله ای را دید
كه یافت بر اثرش باغ ارغوانی را
به سوی شهر مه آلود می كشند ، غروب
ز دشت سوخته ، از لاله كاروانی را
ببین كرامت او كه پرورش داده است
به خون جمجمه اش ، لاله جوانی را