طلبه اى فاضل و روحانى عالیقدرى که بیش از سخن عمل مى کرد. حرف هایش به دل مى نشست. وقتى به منطقه عملیاتى رفت، نوشته بود: «به اهل مسجد و بچه هاى بسیجى که در
بوشهر بودند، بگویید: حاج آقا به حرف هایش عمل کرد و با خون آنچه را که گفته بود امضا کرد.»
خانواده اش مى گفتند: زمستان که میشد و برف مى بارید به پشت بام منزل افراد فقیر و مستضعف
مى رفت و سقف هاى آنها را از برف پاک و حتى به آنان کمک مالى مى کرد. اشک هاى آنان در شهادت این طلبه مجاهد گویاى وفاى آنهاست.
شهید ترکعلى عسگرى در رمضان سال 65 در تیپ هوابرد شیراز خدمت مى نمود. دوازده ماه سابقه جبهه داشت. او در مرحله اول و دوم کربلاى 5 خط شکن بود و در حالى که از میدان مین عبور مى کرد، بر اثر اصابت تیر به سرش به شهادت رسید و پیکر پاکش در سرزمین گرم شلمچه ماند.

فرازی از وصیت نامه:
من معتقد به ولایت فقیه و حضرت امام خمینى هستم و جنگ را همچون رهبرم نعمت می دانم. وسیله حرکتم در این دار فانى، خوف و رجا بوده و آرزوى دیرینه ام شهادت در راه خدا. موانع حرکت خود را به خوبى میشناختم.
شیطان، نفس و جلو ه هاى دنیا.