سال 61 بود كه وارد مدرسه علميه امام صادق(ع) در اصفهان شد و مدت پنج سال در محضر استادان آن مدرسه زانوى معرفت بر زمين زد و تا سيوطى خواند.
احساس وظيفه شرعى و جلوه هاى حماسه و ايثار رزمندگان، او را بر انگيخت تا عازم جبهه هاى نور شود و بتواند هم مبلغ معارف الهى باشد و هم سلاح برگيرد و در مقابل كفار بعثى بجنگد. دو سال از حضور شور آفرين او در جبهه ها مى گذشت كه در منطقه شلمچه و عمليات كربلاى 5 به خون
غلتيد و پيكرش را با عطر شهادت معطر ساخت.
از خصوصيات روحى و اخلاقى او، توجه ويژه به هدايت و دستگيرى ائمه اطهار (عليهم السلام)،
تلاوت قرآن، رفتار و اخلاق پسنديده، علاقه زياد به اجتماعات بخصوص نماز جمعه و جماعت بود.

...شهدا را فراموش نكنيد كه اينها خون داد هاند تا آبروى ما حفظ شود. در هر مجلس يادى از آنها بكنيد. خانواده شهدا فراموش نشوند كه اينها عزيزانشان را در راه اسلام داده اند. اينها پيش خدا عزيز و چشم و چراغ اين ملّت اند.