در سال 1356 با علاقه ای که به حوزه علمیه داشتند و از آنجا که قبل ازورود به حوزه هم اخلاص خالص و ویژه ای داشتند به حوزه علمیه ابن الرضا رفتند و بهد از مدتی حضور در حوزه علمیه قاب عکس امام( ره) که در خانه وجود داشت آن را به حوزه برد و هم اکنون همان قاب در مدرسه ولی عصر وجود دارد.

خصوصیات فردی شهید
ایشان دوست داشتند همیشه تنها باشند و یک اتاق جدا گانه ای داشت که شبها برای نماز شب بیدار میشد و در انجا نماز شب میخواند. پدر شهید میگوید در یکی از شبها برای گرفتن وضو که بیرون از اتاق رفت ( چون اتاق ایشان درب خروجی به حیاط نداشت از اتاق ما عبور میکرد)پایش به پای من خورد و ایشان شروع به معزرت خواهی کرد و از این که پسرم را در حال نماز شب خواندن دیدم خوشحال بودم. بهد از ان شب برای این که ین اتفاق نیفتد از پنجره اتاقش که یک متر و نیم طول داشت وارد حیاط میشد.
برای رفتن به جبهه مشخصات واقعی را ارایه نداده بودبرای این که میخواست مغقود الثر شود و از طرغی در ان زمان پدر ایشان نمی خواست به جبهه برود لذا مشخصات را واقعی ارایه نکرده بود.
شهید بارها به مادرش گفته بود من چند عمو و پسر عمو دارم ولی هیچ یک برای اجرای فرمان امام کاری نکردند پس باید یکی در فامیل به جبهه برود.
قبل از این که به جبهه برود دختر عمویشرا برای او نامزد کرده بودیم ولی شهید از پدر خوست تمام هدایا و چیزهایی که برای او برده اند پس بگیرند و به جبهه کمک کنند.
موقعی که پدر شهید فهمیده واقعا علاقه دارد به جبهه برود رضایت دادند و ایشان را ثبت نام کردند در واقعه گفتند ثبت نام نمی خواهم طلبه بودن فاش شود برای اینکه بقیه برادران بسیجی در صحنه رزم و خط مقدم باشم.
وقتى دیدم پسرم در حال نماز شب است خوشحال شدم». این سخن پدرى است که به معنویت فرزندش مى بالد. در نامه هایى هم که مى نوشت نکات اخلاقى از جمله صبر و مقاومت را توصیه مى کرد که نشان از صبغه معنوى او بود.
یک طلبه پاکستانى هم درس او مى گوید: با توسل به مزار این شهید والامقام حاجت خود را گرفته است و راستى که: «در سینه هاى مردم عاشق مزار ماست .»
همواره دوست داشت ناشناس باقى بماند و حتى مشخصات کامل خود را براى اعزام به جبهه نمى داد تا بتواند ثوابى از شهداى مفقودالاثر را داشته باشد. این روح اخلاص و معنویت، گام هاى او را به شهادت نزدیک مى کرد تا سرانجام در جزیره مجنون شربت شهادت نوشید

فرازی از وصیت نامه:
امت حزت الله و شهید پرور ایران! فراموش نکنید که براى چه قیام کردید و عزیزانتان را براى چه در راه خدا دادید.
روحانیت است که اسلام واقعى را به ما میشناساند و روح و روان ما را پرورش میدهد.