زادگاهش كربلا بود. در دوازده سالگى توسط رژيم بعث از عراق اخراج و خانه شان در كربلا خراب و تبديل به فضاى سبز گرديد.
پدرش بسيار علاقه مند بود كه فرزندش طلبه شود. او را با خود به قم برد و در حوزه ثبت نام كرد. سه سال در محضر استادان حوزه تلمّذ كرد و معرفت آموخت. در طول تحصيلات حوزوى دو سه بار عازم جبهه شد و هر بار سه ماهى در جبهه هاى نور در كنار رزمندگان اسلام مى ماند.
شهادت طلبه مجاهد واعظى دهنوى، در عمليات والفجر مقدماتى در منطقه فكه به همراه چهار
نفر همرزمانش در يك كانال اتفاق افتاد كه امكان باز گرداندن اجساد مطهر آنان نبود و بعثى ها هم
بر روى كانال خاكريزى زدند تا سيزده سال بعد كه توسط گروه تفحص شناسايى و تكه هايى استخوان
از آن پيكر پاك بر روى دستان مردم تشييع و به خاك سپرده شد.
مادرش مى گفت: »او از روى اخلاصى كه داشت، در مورد جبهه و مسئوليت هايش و نيز در مورد
مبارزاتش در دوران انقلاب هرگز سخن نمى گفت. «

شكرگزار اين نعمت الهى باشيد و قدر آن را بدانيد. آن نعمت الهى امام است كه با رهنمودهاى خود توانسته است اسلام را گسترش دهد.