در برق پلاك و چفيه تصوير شدند مردانه، حقيقي جهانگير شدند گمانم، قلندر صفتان عاشق شايسته و بي مدال تقدير شدند رضوان امدادي (1352-اردستان)

از بركه ي ارغوان وضو دارد دل با عشق، خيال گفت و گو دارد دل تا اشك، هجوم تيرگي را بدرد فانوس ستاره رو به رو دارد دل رضوان امدادي (1352-اردستان)

مي خواست به آتش بكشد بال و پرش را ققنوس ببيند بدن شعله ورش را يك عمر اسير شب تاريك قفس بود مي خواست كه يكبار ببيند سحرش را او در كف دريا چو صدف رفت و نهان شد تا باز بگيرد…

كسي نديد به جز او چنين خدايش را هنوز مي شنوم عطر ربنايش را طنين گرم نفس هاي بي صدايش را نمانده فاصله اي تا ستاره ها تا ماه چه خوب شد كه دلم ديد رد پايش را هنوز جاي قدم…

طاقت بيار تا خبرم رابياورند پروانه ها سكوت پرم را بياورند چندين بهار طي شد و مويت سپيد شد قدري صبور باش سرم را بياورند بايد دعا كني نه فقط من، به غير من هر كس كه مانده…

در آسمان گم مي كنم بال و پرت را هم در خاك جا مي گذاري باورت را هم سوغاتي از آنجا برامان مي فرستي تو تسبيح و مهر و چفيه و ... انگشترت را هم مي آورد با خود به اينجا باد ها هر…

تو رفتي كه بالا بگيري سرت را و از غيرتت ساختي سنگرت را تو آنقدر بالا پريدي كه روياند زمين از دلش دانه دانه پرت را تو حل كرده بودي درون نگاهت شكر خنده ي آخر دخترت را بيا…

مثل تو هيچ كسي جانب ميدان ندويد پا به پاي تو كسي تا خط پايان ندويد با تن سوخته و پاي شكسته چون تو تا كنون مرد رهي جز تو بدين سان ندويد يك بيابان جنون بود و هزاران…

ديشب كشيدم شما را، بي بال و پر روي كاغذ باريد خودكار ديشب، آن لحظه پهلوي كاغذ گل واژه هاي اميديد، پيش خدا رو سفيديد وصف شما كي توانم؟ وصف شما روي كاغذ از بوي باروت تا…

گرفته اند طنابي به نام همت را نشانده اند به سينه طلوع غيرت را چو غير، از تب غيرت فسانه مي سازد كشيده اند در آغوش اين حقيقت را هم از اهالي عشق اند و اين چنين پر…