پدرم بوی سیب را می داد پدرم با نفس كشیدن خود عطر ( امن یجیب ) را می داد با نگاهی كه آسمانی بود زیر ماسک،او، همیشه می خندید آن زمانی كه بغض هم می كرد مادرم را،كنار خود…

ابر دستی به نگاه تر مهتاب کشید بعد باران شد و چشمان مرا آب کشید گفت : شادی بکش اما پسرک درد کشید گفت : بابا بکش اما پسرک قاب کشید آه ای ماهی تبعیدی این حوض بگو سیب…

نه جامه ای،نه پلاکی، نه عطر خاطره ای نه ره به سوی تو دارد نگاه پنجره ای نه واژه ای، نه کلامی، نه بانگ آوازی نه بغض می شکند در تو تار حنجره ای سکوت، غرق سکوتی شهید…

تاریخ با حضور تو تکرار می شود وقتی عقاب حادثه بیدار می شود از پشت نخل های تنومند روزگار خورشید عاشقانه پدیدار می شود اینجا درست مرز سکوت و ترانه است بی تو تمام…

بی شما بر سر ما خاک عزا می ریزد آسمانی که شما و دل ما می ریزد در کویر دل ما بارش ابری نگرفت ابر از گوشه ی چشمان شما می ریزد گر چه تاریخ جلو آمده اما اینجا خونتان…

بچه ها تحویل سال یادش بخیر شلمچه چیده بودیم تو سفره سربند و یک سرنیزه بچه ها خیلی گشتن تو جبهه سیب نداشتیم بجای سیب تو سفره کمپوتشو گذاشتیم تو اون سفره…

اتل متل انقلاب یه قصه خوب و ناب یه مرد آسمونی با لشگر ایرونی رفتن به جنگ دیوا با پیرا و جوونا شاخ دیو و شكستن دست و پاهاشو بستن بچه دیو فرار كرد دیو بزرگ و خار كرد…

خفته بودم مرز دریای بلور موج زد، پاهای من شد خیس نور از کرانها بوی توفان می وزید بوی خون با عطر ریحان می وزید خواب دیدم یک نفر فریاد زد چفیه را در من دوباره داد زد…

در این عرصه چون حاج همت کجاست که در هر سجودش قیامی به پاست به هر عرصه مرد خطر همت است بر آتش زده بال و پر همت است حماسی دل و شرزه و بی قرار خطر پوی و شوریده سر همت…

من سرخی خاک جبهه ها را بوسم خاک ره مردان خدا را بوسم بوسد چو امام دست و بازوی مرا من خاک شوم دست امام مقتدا را بوسم دو چشم تیز بینم را مبندید که تا مردم ببینند چشم…