عملیات طریق القدس

جمهوری اسلامی ایران تنها دو ماه پس از پیروزی در عملیات ثامن الائمه(ع)، عملیات طریق القدس را در سال دوم جنگ ( آذرماه سال 1360 ) با سرعت بسیار و بر پایه تحولات جدید و شور و هیجان ایجاد شده عنوان بزرگترین عملیات خود در مقیاس گسترده، طرح ریزی کرد. سازماندهی نیروهای داوطلب با انگیزه شهادت طلبی در سازمان سپاه و در آستانه فرارسیدن محرم، برجسته ترین ویژگی این عملیات بود.
با موفقیت عملیات ثامن الائمه(ع) که نشان داد طراحی و انجام عملیات های گسترده با سبک و شیوه جدید امکان پذیر است، فرماندهان سپاه و ارتش طی جلسات متعددی شرایط جدید را مورد بررسی قرار داده و مبتنی بر آن، استراژدی جدیدی را تعریف کردند که سه هدف اساسی را دنبال می کرد:
1.انهدام هرچه بیشتر ماشین جنگی عراق.
2.دست یافتن به مواضعیمناسب جهت کم کردن خطوط پدافندی و نهایتاً آزاد سازی نیروهای خودی از پدافند به منظور افزایش توان خودی در عملیات بعدی.
3.آماده شدن برای انجام عملیات نهایی و آزاد سازی گام به گام مناطق اشغالی.
مبتنی براین استراتژی ، دوازده طرح موسوم به «کربلا» تهیه شد که میزان تناسب توان خود با ظرفیت مورد نیاز منطقه عملیاتی، وضعیت زمین از جنبه نظامی و نیز اهمیت منطقه عملیاتی ، از عوامل اصلی در تعیین تقدم هر یک از طرح های مزبور بود. برهمین اساس، پس از مباحث مختلف میان فرماندهان سپاه و ارتش عملیات و ارتش عملیات طریق القدس به عنوان اولین گام از سلسله عملیات کربلا طراحی و در تاریخ8/9/60 در منطقه عمومی بستان با رمز مقدس یا حسین(ع)، به مرحله اجرا در آمد