اولین روز از آخرین ماه تابستان سال ۱۳۴۴ کودکی به جمع زمینیان پیوست . نامش را عبدالله نهادند تا از همان کودکی در جامه ی بندگی غزل عبودیت نجوا کند و عبد درگاه الهی گردد.در پی فراگیری الفبای دانش وجودش تا سوم راهنمایی روشن گر مکتب دانش آموزان بود.با ظهور حماسه ساز و تاریخ ساز مردی از تبار نور برای فرو ریختن بنیان سست حکومت طاغوت همراه او شد و با شرکت در تظاهرات و راهپیمایی دعوت امامش را لبیک گفت و مرید مکتب او گشت.
او که دلسوزی و مهربانی، ساده زیستی و شوخ طبعی سرآمد اعمالش بود، بسیار کوشا و فعال بود و تمام همش را در جهت خدمت رسانی به مردم به کار می بست تا جایی که به علت نبودن آب لوله کشی، در رفع مشکل آب آشامیدنی برای همسایه ها تلاش زیادی می کرد.
چندی بعد با شروع جنگ تحمیلی به جمع عاشقان شهادت پیوست تا در میدان جنگ، مشق عشق کند و سپر دشمن بر خاک مذلت نشاند. او که به عنوان تخریب چی در گردان یا مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فعالیت می کرد، در عملیات والفجر مقدماتی در اثر اصابت تیر به شهادت رسید و به عرشیان پیوست.
